VI Krąg VI z VII

Tryby wojny i gospodarki

Ministrowie, dowództwo wojskowe, prawnicy i finansiści — machina umożliwiająca zbrodnie.

Krąg VI obejmuje ludzi, którzy nie stali osobiście przy dołach egzekucyjnych, lecz to ich urzędy, rozkazy, ustawy i budżety wprawiały w ruch machinę zbrodni. Wspólnym mianownikiem jest odpowiedzialność za tworzenie i utrzymywanie systemu: dyplomacja wojny napastniczej, firmowanie zbrodniczych rozkazów naczelnego dowództwa Wehrmachtu, prawne podstawy terroru i wykluczenia, „zagłada przez pracę” wymierzana rękami sądownictwa oraz rabunek mienia ofiar Zagłady prowadzony przez ministerstwo gospodarki i Reichsbank. Zasiadali tu ministrowie spraw zagranicznych, spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i gospodarki, feldmarszałkowie i admirałowie, szefowie kancelarii oraz prezes banku centralnego. To zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie wojenne i współudział w ludobójstwie popełniane za biurkiem i podpisem. Powojenne rozliczenia okazały się nierówne: część odpowiedziała przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze i została skazana na śmierć, inni otrzymali kary więzienia i dożyli wolności po latach, a jeden odebrał sobie życie w niewoli, uchodząc procesowi. Kontrast między skalą odpowiedzialności a wymiarem kary pozostaje przestrogą.

Wilhelm Keitel

1882–1946

Szef Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu (OKW); firmował zbrodnicze rozkazy.

stracony w 1946 r.

Joachim von Ribbentrop

1893–1946

Minister spraw zagranicznych III Rzeszy; dyplomacja wojny napastniczej i deportacji Żydów.

stracony w 1946 r.

Baldur von Schirach

1907–1974

Przywódca Hitlerjugend i gauleiter Wiednia; deportacje wiedeńskich Żydów.

skazany; zmarł w 1974 r.

Otto Georg Thierack

1889–1946

Minister sprawiedliwości Rzeszy i prezes Trybunału Ludowego; „zagłada przez pracę”

samobójstwo w niewoli (1946)

Wilhelm Frick

1877–1946

Minister spraw wewnętrznych Rzeszy; twórca prawnych podstaw terroru i wykluczenia Żydów.

stracony w 1946 r.

Alfred Jodl

1890–1946

Szef sztabu operacyjnego OKW; sygnatariusz zbrodniczych rozkazów, stracony w Norymberdze.

stracony w 1946 r.

Karl Dönitz

1891–1980

Naczelny dowódca Kriegsmarine i następca Hitlera jako głowa państwa

skazany; zmarł w 1980 r.

Walther Funk

1890–1960

Minister gospodarki Rzeszy i prezes Reichsbanku; rabunek mienia ofiar Zagłady

skazany; zmarł w 1960 r.

Hans Lammers

1879–1962

Szef Kancelarii Rzeszy i doradca prawny Hitlera; skazany w procesie ministerstw

skazany; zmarł w 1962 r.

Carl Krauch

1887–1968

Przewodniczący rady nadzorczej IG Farben i pełnomocnik Planu Czteroletniego

skazany / więzienie (1968)

Roland Freisler

1893–1945

Prezes nazistowskiego Trybunału Ludowego; symbol sądowego terroru politycznego

zginął w czasie wojny (1945)

Walter von Reichenau

1884–1942

Feldmarszałek Wehrmachtu, dowódca 6. Armii, autor rozkazu o surowości

los powojenny (1942)

Alfried Krupp

1907–1967

Jedyny właściciel i szef koncernu zbrojeniowego Krupp, sprawca pracy niewolniczej.

skazany / więzienie (1967)

Erich von Manstein

1887–1973

Feldmarszałek Wehrmachtu; dowódca 11. Armii i grup armii na froncie wschodnim

skazany / więzienie (1973)

Oswald Rothaug

1897–1967

Nazistowski sędzia, prezes Sądu Specjalnego w Norymberdze; sprawca sądowych mordów

skazany / więzienie (1967)

Otto Ambros

1901–1990

Dyrektor IG Farben; twórca zakładów Buna przy Auschwitz-Monowitz i szef produkcji broni chemicznej

skazany / więzienie (1990)

Bruno Tesch

1890–1946

Chemik i współwłaściciel Testy — dostawcy Cyklonu B do komór gazowych

stracony (1946)

Franz Böhme

1885–1947

Generał Wehrmachtu, dowódca w Serbii; autor rozkazu odwetu 100:1

samobójstwo (1947)

Walther Dürrfeld

1899–1967

Dyrektor techniczny i kierownik budowy zakładów IG Farben w Auschwitz-Monowitz

skazany / więzienie (1967)

Kurt Eimann

1899–1980

dowódca SS-Wachsturmbann „Eimann”

skazany / więzienie

Friedrich Class

1899–1945

kierownik gdyńskiej ekspozytury Einsatzkommando 16 i Gestapo

uniknął pełnego rozliczenia

Max Daume

1894–1947

oficer Ordnungspolizei w Warszawie odpowiedzialny za represje i egzekucje zakładników

stracony (1947)

Bruno Müller

1905–1960

dowódca Einsatzkommando 2/I i komendant Sipo/SD w Krakowie

uniknął pełnego rozliczenia

Gerulf Mayer

1910–?

dowódca Gendarmerie-Hauptmannschaft Kielce

uniknął pełnego rozliczenia

Karl Essig

1908–?

kierownik placówki Sipo/SD w Kielcach

uniewinniony / brak pełnego rozliczenia

Alfred Spilker

1908–1945

dowódca Sonderkommando Spilker w Warszawie

zginął (1945)

Peter Paulsen

1902–1985

archeolog SS kierujący Sonderkommando Paulsen

uniknął pełnego rozliczenia

Erwin Wester

1898–1948

przewodniczący niemieckiego Sądu Specjalnego w Stanisławowie

uniknął pełnego rozliczenia

Horst Neubauer

1897–1981

sędzia niemieckiego Sądu Specjalnego w Łodzi

uniknął pełnego rozliczenia

Jakob Lölgen

1897–1980

dowódca wydzielonego komanda Einsatzkommando 16 w Bydgoszczy

uniewinniony w 1966 r.

Werner Ventzki

1906–2004

nadburmistrz okupacyjnej Łodzi i urzędnik administracji Kraju Warty

niesądzony; kariera urzędnicza w RFN

Walter Pelzhausen

1891–1948

komendant więzienia policyjnego Radogoszcz w Łodzi

stracony w 1948 r.

Heinz Auerswald

1908–1970

komisarz do spraw dzielnicy żydowskiej w Warszawie

śledztwo bez procesu; zmarł w 1970 r.

Hermann Worthoff

1910–1982

kierownik referatu żydowskiego Gestapo w Lublinie i dowódca komanda likwidacyjnego

skazany na 8 lat w 1975 r.

Franz Konrad

1906–1952

kierownik Werterfassung — aparatu grabieży mienia w getcie warszawskim

stracony w 1952 r.

Gustav Abb

1886–1945

kierownik Głównego Zarządu Bibliotek w Generalnym Gubernatorstwie

zginął w 1945 r.; niesądzony

Franz Schlegelberger

1876–1970

sekretarz stanu (1931–1942) i p.o. ministra sprawiedliwości Rzeszy (1941–1942)

dożywocie; w 1951 r. zgoda na warunkowe zwolnienie z przyczyn zdrowotnych

Günter Fuchs

1911–?

kierownik referatu II B Gestapo w Łodzi odpowiedzialnego za sprawy żydowskie

dożywocie w 1963 r.

Fritz Gustav Friedel

1891–1952

kierownik referatu żydowskiego Gestapo w Białymstoku

skazany na śmierć; stracony w 1952 r.

Werner Kampe

1911–1974

Kreisleiter NSDAP oraz komisarz miejski, następnie nadburmistrz okupacyjnej Bydgoszczy

objęty powojennym śledztwem; brak ustalonego prawomocnego skazania

Wilhelm Rosenbaum

1915–1984

komendant szkoły Policji Bezpieczeństwa i SD w Rabce

skazany na dożywocie; później warunkowo zwolniony

Johann Niemann

1913–1943

zastępca komendanta niemieckiego obozu zagłady w Sobiborze

zabity podczas powstania więźniów w Sobiborze w 1943 r.

Erich Fuchs

1902–1980

technik akcji „T4” i akcji „Reinhardt”, związany z instalowaniem urządzeń gazowania

skazany w Hagen na 4 lata więzienia; zmarł w 1980 r.

Georg Wippern

1909–1993

kierownik SS-Standortverwaltung Lublin, odpowiedzialny za ewidencję i transfer zrabowanego mienia

brak ustalonego skazania w wykorzystanych źródłach; zmarł w 1993 r.

Walter Caspar Többens

1909–1954

niemiecki przedsiębiorca wykorzystujący pracę przymusową w getcie warszawskim i Poniatowej

po wojnie skazany, później uznany za „Mitläufer”; zmarł w 1954 r.

Emil Puhl

1889–1962

wiceprezes Reichsbanku odpowiedzialny za wykonanie ustaleń z SS dotyczących zrabowanych wartości

skazany w Norymberdze na 5 lat więzienia; zmarł w 1962 r.

Ernst Lautz

1887–1979

naczelny prokurator Trybunału Ludowego w Berlinie

skazany na 10 lat; zwolniony w 1951 r.

Günther Joël

1903–1978

referent Ministerstwa Sprawiedliwości Rzeszy do spraw karnych, później prokurator generalny w Hamm

skazany na 10 lat; zwolniony w 1951 r.

Waldemar Macholl

1900–1949

komisarz policji granicznej w Suwałkach, następnie kierownik referatu IV A-3 Gestapo w Białymstoku do zwalczania ruchu oporu

skazany na śmierć w Polsce; wyrok wykonano 15 lipca 1949 r.

Hellmuth Holland

1898–?

kierownik Niemieckiej Prokuratury w Piotrkowie i oskarżyciel przed Sądem Specjalnym w Piotrkowie

dwukrotnie skazany w Polsce; kara łączna 8 lat; po zwolnieniu pracował w sądownictwie RFN

Gerhard Pchalek

1910–1980

prokurator przed sądami specjalnymi w Bielsku i Katowicach oraz w prokuraturze przy Wyższym Sądzie Krajowym w Katowicach

skazany w NRD na 4 lata; warunkowo zwolniony w 1962 r.

Friedrich Flick

1883–1972

właściciel i dominujący kierownik koncernu Flicka, jednego z głównych kompleksów przemysłu ciężkiego i zbrojeniowego Rzeszy

skazany na 7 lat; przedterminowo zwolniony w 1950 r.

Georg-Hans Reinhardt

1887–1963

dowódca 3. Grupy Pancernej, następnie 3. Armii Pancernej i pełniący obowiązki dowódcy Grupy Armii „Środek”

skazany na 15 lat więzienia; zwolniony w 1952 r.

Karl von Roques

1880–1949

dowódca tyłowego obszaru Grupy Armii „Południe”, następnie tyłowego obszaru Grupy Armii A

skazany na 20 lat; zmarł podczas odbywania kary w 1949 r.

Max von Schenckendorff

1875–1943

dowódca tyłowego obszaru Grupy Armii „Środek” i organizator konferencji antypartyzanckiej w Mohylewie

zmarł w 1943 r.; nie był sądzony

Hermann Reinecke

1888–1973

szef Allgemeines Wehrmachtamt w OKW, odpowiedzialny za centralne dyrektywy dotyczące jeńców wojennych

skazany w 1948 r. na dożywotnie więzienie; zwolniony w październiku 1954 r.

Walter Warlimont

1894–1976

szef Wydziału Obrony Krajowej i zastępca szefa Sztabu Operacyjnego Wehrmachtu w OKW

skazany na dożywocie; kara zmieniona na 18 lat; zwolniony w 1954 r.

Rudolf Lehmann

1890–1955

szef Wydziału Prawnego OKW i Generaloberstabsrichter, współtwórca prawnych ram terroru wojennego

skazany na 7 lat; przedterminowo zwolniony w 1950 r.

Wilhelm List

1880–1971

dowódca 12. Armii i Wehrmachtbefehlshaber Südost podczas okupacji Jugosławii i Grecji

skazany w 1948 r. na dożywotnie więzienie; zwolniony w grudniu 1952 r.

Karl Rasche

1892–1951

członek zarządu Dresdner Bank odpowiedzialny za ekspansję banku, finansowanie przedsiębiorstw SS i przejmowanie aktywów w okupowanej Europie

skazany na 7 lat; zwolniony w 1950 r.

Paul Pleiger

1899–1985

prezes Reichswerke Hermann Göring i kierownik gospodarki węglowej wykorzystujący przydziały pracy przymusowej oraz przedsięwzięcia z SS

skazany na 15 lat; kara zmniejszona do 10 lat; zwolniony w 1951 r.

Helmut Ortwin Pohl

1901–1997

oficer sztabu Odila Globocnika uczestniczący w deportacjach i przesiedleniach w dystrykcie lubelskim w pierwszej połowie 1942 roku

oskarżony; proces przerwany i umorzony bez wyroku

Walter Andreas Hofer

1893–1975

główny doradca i agent artystyczny Hermanna Göringa, organizujący zakup, konfiskatę i wymianę zagrabionych dzieł

skazany zaocznie we Francji na 10 lat; kary nie odbył

Heinrich Bütefisch

1894–1969

członek zarządu IG Farben odpowiedzialny za zakłady Auschwitz-Monowitz i przedsięwzięcia górnicze wykorzystujące więźniów

skazany na 6 lat za pracę niewolniczą; zwolniony w 1951 r.

Hans-Joachim Rehse

1902–1969

sędzia pierwszego senatu Volksgerichtshof współdecydujący o represyjnych wyrokach śmierci pod przewodnictwem Rolanda Freislera

wyrok 5 lat uchylony; w ponownym procesie uniewinniony; rewizja zakończona po jego śmierci

Ernst Woermann

1888–1979

szef Wydziału Politycznego i podsekretarz stanu w Auswärtiges Amt uczestniczący w administracyjnym zatwierdzaniu deportacji Żydów z Francji

ostatecznie skazany w punkcie 5 na 5 lat; zwolniony w 1950 r.

Friedrich Christiansen

1879–1972

dowódca Wehrmachtu w okupowanej Holandii

skazany w 1948 r. na 12 lat więzienia; zwolniony po darowaniu reszty kary

Friedrich-Wilhelm Müller

1897–1947

dowódca 22. Dywizji Piechoty i komendant Twierdzy Kreta

skazany w Grecji na śmierć; rozstrzelany 20 maja 1947 r.

Robert Ritter

1901–1951

lekarz i psychiatra dziecięcy; kierownik placówki, która rejestrowała i pseudonaukowo klasyfikowała Romów i Sinti na potrzeby nazistowskiego aparatu prześladowań

nieosądzony; postępowanie przygotowawcze wszczęte we Frankfurcie w 1950 r. umorzono

Fritz ter Meer

1884–1967

członek zarządu i przewodniczący komitetu technicznego IG Farben; skazany za grabież mienia w krajach okupowanych i udział w pracy przymusowej

skazany w procesie IG Farben za punkty II i III na 7 lat więzienia; zwolniony w 1950 r.

Adolf Theuer

1920–1947

sanitariusz SS i członek zespołu dezynfekcyjnego w KL Auschwitz; uczestnik operacji gazowania

skazany na śmierć; stracony 23 kwietnia 1947 w Opawie

Adolf Winkelmann

1887–1947

lekarz obozowy w KL Ravensbrück; uczestnik selekcji więźniarek

uznany za winnego; zmarł 1 lutego 1947 przed wymierzeniem kary

Adolf Zutter

1889–1947

adiutant komendanta KL Mauthausen; ogniwo obiegu rozkazów egzekucyjnych

kara śmierci 13 maja 1946; stracony 27 maja 1947

Albert Kesselring

1885–1960

feldmarszałek; naczelny dowódca na południowym zachodzie i dowódca Grupy Armii C we Włoszech

kara śmierci 1947; zamieniona na dożywocie; zwolniony 1952

Alfred Ittner

1907–1976

członek załogi Sobiboru; kasjer odbierający mienie ofiar przed komorą gazową

skazany w 1966 na cztery lata więzienia za pomocnictwo w masowym mordzie

Alfred Trzebinski

1902–1946

lekarz SS w KL Neuengamme; uczestnik mordu w Bullenhuser Damm

kara śmierci 3 maja 1946; stracony 8 października 1946

Alice Orlowski

1903–1976

nadzorczyni SS w Majdanku, Płaszowie i Auschwitz-Birkenau

skazana na 15 lat więzienia 22 grudnia 1947; zwolniona 1957

Anneliese Kohlmann

1921–1977

nadzorczyni w podobozach Neuengamme Neugraben i Tiefstack

skazana w 1946 na dwa lata więzienia

Anton Dostler

1891–1945

generał Wehrmachtu; dowódca LXXV Korpusu Armijnego we Włoszech

skazany na śmierć; rozstrzelany 1 grudnia 1945

Curt Rothenberger

1896–1959

nazistowski prawnik, prezes sądu apelacyjnego w Hamburgu i sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Rzeszy

skazany w procesie prawników na siedem lat więzienia; zmarł śmiercią samobójczą w 1959 r.

Eberhard von Mackensen

1889–1969

dowódca 14. Armii Wehrmachtu we Włoszech, skazany w sprawie masakry w Fosse Ardeatine

kara śmierci za udział w masakrze w Fosse Ardeatine; zamieniona na dożywocie; zwolniony w 1952 r.

Elisabeth Marschall

1886–1947

Oberschwester w KL Ravensbrück, odpowiedzialna za obowiązki selekcyjne i nadzór w obozowej izbie chorych

skazana na śmierć w pierwszym procesie Ravensbrück; stracona 2 maja 1947 r.

Emma Zimmer

1888–1948

nadzorczyni obozowa w Ravensbrück i Auschwitz-Birkenau

skazana na śmierć; stracona w 1948 r. w Hameln

Erhard Milch

1892–1972

sekretarz stanu Ministerstwa Lotnictwa Rzeszy; feldmarszałek Luftwaffe

winny zarzutów I i III; niewinny zarzutu II; dożywocie zamienione na 15 lat

Erich Bauer

1900–1980

funkcjonariusz Sobiboru; operator silnika komór gazowych

kara śmierci zastąpiona dożywociem; zmarł w więzieniu w 1980 r.

Ernst von Weizsäcker

1882–1951

sekretarz stanu w Auswärtiges Amt uczestniczący w administracyjnym zatwierdzaniu deportacji Żydów

skazany w 1949 roku; siedem lat zmniejszone do pięciu; zwolniony w 1950 roku

Erwin Lambert

1909–1976

specjalista budowlany akcji „T4” i akcji „Reinhardt” uczestniczący w budowie komór gazowych

skazany w 1965 roku na cztery lata więzienia

Ferdinand Schörner

1892–1973

feldmarszałek Wehrmachtu skazany za bezprawne zabójstwo i usiłowania zabójstwa podległych żołnierzy

skazany w 1957 roku na cztery lata i sześć miesięcy więzienia

Franz Romeikat

1904–1973

funkcjonariusz załogi KL Auschwitz związany z magazynem odzieżowym i grabieżą mienia ofiar

skazany w 1947 roku na 15 lat więzienia; zwolniony w 1956 roku

Franz Suchomel

1907–1979

członek niemieckiej załogi obozu zagłady Treblinka, kierownik komanda więźniów sortujących mienie ofiar

skazany w Düsseldorfie na sześć lat więzienia za pomocnictwo we wspólnym mordzie na co najmniej 300 000 ludzi

Greta Bösel

1908–1947

nadzorczyni przydziału pracy więźniarek w KL Ravensbrück

skazana na śmierć; stracona 2 maja 1947 r. w Hameln

Gustav Krupp von Bohlen und Halbach

1870–1950

szef koncernu Krupp i przewodniczący zbiórki przemysłu na rzecz Hitlera

oskarżony przed MTW, lecz nieosądzony z powodu niezdolności zdrowotnej; bez wyroku

Gustav Hermann Sorge

1911–1978

Rapportführer KL Sachsenhausen, sprawca przemocy i zabójstw więźniów

skazany w procesie Sachsenhausen i ponownie w Bonn; dożywocie + 15 lat

Hans Koch

1912–1955

członek załogi Auschwitz wprowadzający Cyklon B

Skazany na dożywocie w pierwszym procesie oświęcimskim; zmarł w więzieniu w 1955 r.

Hans Reiter

1881–1969

kierownik nazistowskiej administracji zdrowia i uczestnik planowania eksperymentów

Internowany i przesłuchiwany po wojnie, lecz nieoskarżony i nieskazany.

Hans Stark

1921–1991

blokowy i funkcjonariusz Gestapo obozowego Auschwitz

Skazany we Frankfurcie jako współsprawca zabójstw na 10 lat pozbawienia wolności według prawa dla nieletnich.

Hans von Salmuth

1888–1962

generał Wehrmachtu skazany w procesie wyższego dowództwa

skazany na dwadzieścia lat więzienia w 1948 r.; kara złagodzona, zwolniony w 1953 r.

Helmut Poppendick

1902–1994

Helmut Poppendick, lekarz SS i urzędnik RuSHA, skazany wyłącznie za członkostwo w zbrodniczej SS

skazany na 10 lat wyłącznie za członkostwo w zbrodniczej SS

Johann Pauls

1908–1946

podoficer SS, dowódca komanda pracy Stutthof

Skazany na śmierć w pierwszym procesie stutthofskim; stracony 4 lipca 1946 r.

Josef Altstötter

1892–1979

wysoki urzędnik wymiaru sprawiedliwości, SS-Oberführer

Uniewinniony w punktach dotyczących zbrodni wojennych i przeciw ludzkości; skazany na pięć lat za świadome członkostwo w SS.

Karl-Adolf Hollidt

1891–1985

generał Wehrmachtu skazany w procesie naczelnego dowództwa

W procesie naczelnego dowództwa uznano go za winnego zbrodni wojennych i przeciw ludzkości oraz skazano na 5 lat więzienia.

Oskar Gröning

1921–2018

funkcjonariusz Häftlingsgeldverwaltung i strażnik rampy Auschwitz

Dnia 2015-07-15 skazano go na 4 lata więzienia za pomocnictwo w mordzie w 300000 przypadkach. Rewizję oddalono 2016-09-20, a skargę na odmowę odroczenia kary 2017-12-21; zmarł w szpitalu 2018-03-09 przed osadzeniem.

Otto Wagener

1888–1971

dowódca wojskowy i gubernator wojskowy włoskiego Dodekanezu

W 1948 r. włoski sąd wojskowy skazał go na 15 lat więzienia.

Otto Stadie

1897–1977

Stabsscharführer i kierownik administracyjny personelu w ośrodku zagłady Treblinka

Skazany 3 września 1965 r. na 7 lat więzienia; wyrok utrzymano 30 czerwca 1970 r.

Werner Alfred Berger

1901–1964

esesman z Kommando 99 wykonującego egzekucje w KL Buchenwald

Skazany na dożywotnie więzienie w 1947 r.; zmarł w 1964 r.; dalszy przebieg wykonania kary pozostaje nieustalony w przywołanych źródłach.

Wilhelm Bahr

1907–1946

sanitariusz SS w KL Neuengamme, uczestnik zabójstwa jeńców radzieckich gazem

Skazany na śmierć w pierwszym procesie Neuengamme w 1946 r. i stracony 8 października 1946 r.

Wilhelm Dreimann

1904–1946

Rapportführer SS w KL Neuengamme i uczestnik mordu przy Bullenhuser Damm

Skazany na śmierć w pierwszym procesie Neuengamme w 1946 r. i stracony 8 października 1946 r.

Anton Endres

1909–1946

sanitariusz SS w rewirze więźniarskim KL Dachau

Uznany za winnego w głównym procesie Dachau w 1945 r. i stracony 28 maja 1946 r.

Irmgard Furchner

1925–2025

stenotypistka w komendanturze KL Stutthof

20 grudnia 2022 r. skazana za pomocnictwo w zabójstwie w 10 505 przypadkach i usiłowaniu zabójstwa w 5 przypadkach na karę 2 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu; 20 sierpnia 2024 r. Bundesgerichtshof oddalił jej rewizję.

Johann Frahm

1901–1946

esesman w Neuengamme i Bullenhuser Damm

31 lipca 1946 r. brytyjski sąd wojskowy skazał go na śmierć; 11 października 1946 r. wyrok wykonano w Hameln.

Martin Sommer

1915–1988

nadzorca aresztu i morderca więźniów w Buchenwaldzie

3 lipca 1958 r. skazany za 25 morderstw na dożywocie; 5 maja 1959 r. Bundesgerichtshof oddalił rewizję. Wykonywanie kary przerwano ze względów zdrowotnych, lecz nie zwolniono go warunkowo.

Walter Kuntze

1883–1960

dowódca Wehrmachtu na Bałkanach

19 lutego 1948 r. uznany za winnego w punktach I, III i IV i skazany na dożywotnie więzienie; w lutym 1953 r. zwolniony ze względów medycznych bez uchylenia skazania.