Max von Schenckendorff
dowódca tyłowego obszaru Grupy Armii „Środek” i organizator konferencji antypartyzanckiej w Mohylewie. Obszar działania: Białoruś · Mohylew · zaplecze Grupy Armii „Środek”. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Dowodził tyłowym obszarem Grupy Armii „Środek”, obejmującym znaczną część okupowanej Białorusi, od 1941 roku do śmierci w 1943 roku.
- 24 września 1941 roku zwołał w Mohylewie konferencję dla dowódców Wehrmachtu oraz przedstawicieli SS, policji i SD, której przedmiotem była wymiana doświadczeń w tak zwanej walce z partyzantami.
- Podczas demonstracji terenowej uczestnicy konferencji obserwowali przeszukanie, w trakcie którego kompania żandarmerii wsparta 16-osobowym oddziałem SD zamordowała 13 żydowskich mężczyzn i 19 żydowskich kobiet.
- Sprawozdanie z konferencji rozesłano w całym obszarze aż do szczebla kompanii; Schenckendorff nakazywał w nim bezwzględne i pozbawione litości działanie wobec partyzantów i osób podejrzanych.
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Konferencja mohylewska pokazuje, jak dowództwo zaplecza przekładało rasistowskie utożsamienie Żydów z partyzantami na wspólne szkolenie Wehrmachtu, SS i SD, demonstrację terenową oraz materiał rozsyłany do niższych szczebli. Profil nie zmienia tej udokumentowanej transmisji doktryny w automatyczne przypisanie Schenckendorffowi każdej późniejszej egzekucji.
Typ odpowiedzialności: dowódcza · doktrynalna · szkoleniowa. Mechanizmy: wojna antypartyzancka jako mechanizm Zagłady, koordynacja Wehrmachtu, SS i SD, dystrybucja doktryny do jednostek.
Najważniejsze zdarzenia
- objęcie dowództwa tyłowego obszaru Grupy Armii „Środek” w 1941 roku
- zwołanie konferencji mohylewskiej 24–26 września 1941 roku
- rozesłanie sprawozdania konferencyjnego do szczebla kompanii
- śmierć w 1943 roku przed możliwym rozliczeniem powojennym
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Nie został osądzony. Zmarł w 1943 roku, przed końcem wojny i przed powstaniem powojennych trybunałów.
Granice ustaleń
Źródła pozwalają precyzyjnie przypisać mu zwołanie konferencji, jej ton, rozpowszechnienie sprawozdania i władzę nad obszarem. Nie dowodzą jednak jego osobistego udziału w strzelaniu podczas demonstracji ani nie uprawniają do przypisania mu zbiorczej liczby wszystkich ofiar jednostek zaplecza. Pole przyczyny śmierci pozostaje puste, ponieważ instytucjonalne źródła użyte w rekordzie potwierdzają rok, ale nie jednolicie dokumentują medyczną przyczynę.
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.