Dziennik publikacji
Tego dnia do archiwum dodano 20 kompletnych profili w pięciu wersjach językowych.
stenotypistka w komendanturze KL Stutthof
Jako stenotypistka w komendanturze KL Stutthof prowadziła dokumentację potrzebną do działania obozu. Prawomocnie uznano ją za pomocniczkę w zabójstwie 10 505 więźniów i usiłowaniu zabójstwa w 5 przypadkach; otrzymała karę 2 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu.
esesman w Neuengamme i Bullenhuser Damm
Jako esesman w Neuengamme i podobozie Bullenhuser Damm uczestniczył w mordzie dzieci oraz dorosłych więźniów. W brytyjskim procesie przyznał, że zakładał dzieciom pętle; w lipcu 1946 r. skazano go na śmierć, a 11 października 1946 r. stracono w Hameln.
Gauleiter i Reichsstatthalter Hamburga
Jako Gauleiter i namiestnik Rzeszy skupiał najważniejsze stanowiska w Hamburgu. Był bezpośrednio zaangażowany w tworzenie obozów Fuhlsbüttel i Neuengamme oraz zainicjował deportacje hamburskich Żydów; po wojnie nie został skazany karnie.
komendant podobozu Wiener Neudorf
Jako komendant podobozu Wiener Neudorf odpowiadał za jego funkcjonowanie, negocjował z przedsiębiorstwami wykorzystanie pracy więźniów i uczestniczył w przygotowaniu ewakuacji. Sąd wojskowy USA skazał go na śmierć; 29 października 1948 r. został stracony w Landsbergu.
Gauleiter i Reichsstatthalter Saksonii
Jako Gauleiter, namiestnik Rzeszy i premier Saksonii skupiał regionalną władzę partyjną i państwową. Źródła przypisują mu współodpowiedzialność za wczesne obozy w Saksonii, deportacje Żydów i traktowanie sowieckich jeńców; sowiecki sąd skazał go na śmierć i 14 lutego 1947 r. stracono go w Moskwie.
nadzorca aresztu i morderca więźniów w Buchenwaldzie
Jako nadzorca aresztu w KL Buchenwald torturował więźniów i zabijał ich zastrzykami. Landgericht Bayreuth uznał go za mordercę w 25 przypadkach i 3 lipca 1958 r. skazał na dożywocie; wyrok pozostał w mocy aż do jego śmierci.
strażnik SS w obozie przejściowym w Bolzano
Trybunał Wojskowy w Weronie uznał Michaela Seiferta za winnego zabójstw jedenastu więźniów obozu przejściowego w Bolzano, popełnionych z premedytacją, okrucieństwem i torturami. W 2000 r. został skazany zaocznie na dożywocie, w 2008 r. wydany Włochom, a w 2010 r. zmarł podczas odbywania kary.
szef służby medycznej Luftwaffe
Oskar Schröder od stycznia 1944 r. kierował służbą medyczną Luftwaffe. Trybunał w procesie lekarzy uznał, że odpowiadał, pomagał i świadomie uczestniczył w eksperymentach na osobach niebędących obywatelami Niemiec i nieudzielających zgody. W 1947 r. skazano go na dożywocie; karę później zmniejszono do 15 lat, a 1 kwietnia 1954 r. został warunkowo zwolniony.
komendant podobozu Hannover-Ahlem KL Neuengamme
Otto Harder należał do SS i personelu obozów Sachsenhausen oraz Neuengamme, a w listopadzie 1944 r. został komendantem podobozu Hannover-Ahlem. Brytyjski sąd wojskowy skazał go w 1947 r. za zbrodnie wojenne na 15 lat więzienia; zwolniono go przedterminowo w 1951 r.
adiutant komendanta KL Auschwitz
Robert Mulka był adiutantem komendanta i kierownikiem sztabu KL Auschwitz. Sąd we Frankfurcie ustalił jego udział w uruchamianiu mechanizmu zagłady, w tym zapewnianiu ciężarówek i transportu Cyklonu B, i skazał go w 1965 r. za pomocnictwo w morderstwie w czterech przypadkach obejmujących po co najmniej 750 ofiar, na 14 lat ciężkiego więzienia.
szef służby medycznej Wehrmachtu
Siegfried Handloser był szefem służby medycznej Wehrmachtu. Trybunał w procesie lekarzy uznał, że wiedząc o wykorzystywaniu cudzoziemców w eksperymentach, nie sprawował wymaganej kontroli nad podległymi mu osobami. W 1947 r. skazano go na dożywocie; w 1951 r. karę zmniejszono do 20 lat, a w 1954 r. jej wykonywanie przerwano z powodu ciężkiej choroby.
Blockführer i kancelista w KL Dachau
SS-Hauptscharführer i Blockführer KL Dachau. Akta przeglądu procesu wiążą go z maltretowaniem więźniów, zabiciem jednego więźnia oraz udziałem w egzekucjach; sąd skazał go na śmierć, a wyrok wykonano 28 maja 1946 r.
najwyższy sędzia partyjny NSDAP i Reichsleiter
Najwyższy sędzia partyjny NSDAP i Reichsleiter. W lutym 1939 r. przekazał Göringowi raport sądu partyjnego o przemocy z 9–10 listopada 1938 r.; dokumentował on łagodne sankcje partyjne i wnioski o umorzenie postępowań karnych, ale nie dowodzi, że Buch wydał rozkaz pogromu.
dowódca Wehrmachtu na Bałkanach
Generał Wehrmachtu i zastępca dowódcy na Południowym Wschodzie. Trybunał w procesie zakładników uznał jego odpowiedzialność dowódczą za zbrodnie odwetowe i za zaniechanie reakcji na meldowane prześladowania Żydów i Romów; wyraźnie nie ustalił, że wydał rozkaz ich rozstrzelania lub przewiezienia do obozu zbiorczego. W lutym 1953 r. został zwolniony ze względów medycznych, bez uchylenia skazania.
dentysta obozowy KL Mauthausen
Główny dentysta Waffen-SS w KL Mauthausen w latach 1941–1943. Amerykański sąd wojskowy skazał go w głównym procesie Mauthausen na podstawie zarzutu wspólnego planu dotyczącego systemu przemocy obozowej; nie przypisujemy mu bez źródła każdego czynu wymienionego w zarzucie zbiorowym.
komendant więzienia policyjnego Fuhlsbüttel
Ostatni komendant więzienia policyjnego Fuhlsbüttel. Źródła instytucjonalne dokumentują jego udział w przesłuchaniach Gestapo, umieszczaniu agentów w celach więźniów i wspieraniu maltretowania, a także doprowadzenie pięciu rosyjskich robotnic przymusowych na egzekucję w 1943 r.; brytyjski sąd wojskowy skazał go na śmierć.
kierownik organizacji pracy przymusowej więźniów w KL Buchenwald i KL Mittelbau
Kierownik do spraw zatrudnienia więźniów w KL Buchenwald i KL Mittelbau, który organizował system pracy przymusowej. Karę śmierci zamieniono na dożywotnie więzienie; w 1954 r. został zwolniony. Profil nie przypisuje mu konkretnego zabójstwa.
lekarz SS w KL Buchenwald uczestniczący w selekcjach więźniów
Drugi lekarz obozowy KL Buchenwald, uczestniczący w selekcjach według zdolności do pracy i w selekcjach do transportów do Auschwitz-Birkenau. W 1947 r. skazany na 10 lat, w 1948 r. kara została obniżona do 3 lat, po czym go zwolniono.
zastępca kierownika podobozu Riederloh, skazany za zabójstwa więźniów
Zastępca kierownika podobozu Dachau w Riederloh, skazany przez amerykański trybunał wojskowy za udowodnione zabójstwo co najmniej 19 żydowskich więźniów. Wyrok śmierci wykonano w Landsbergu 14 listopada 1947 r.
dowódca kompanii wartowniczych Waffen-SS w Ebensee i kompleksie Mauthausen
Dowódca kompanii wartowniczych Waffen-SS w kompleksie Mauthausen, służący m.in. w Ebensee. Amerykański trybunał skazał go na 10 lat; po ekstradycji do Polski został ponownie skazany i stracony 13 września 1950 r.