August Richard Ruhnke

18 kwietnia 1947 r. skazany na śmierć za zabójstwo co najmniej 19 więźniów; stracony 14 listopada 1947 r.1890–1947fala 20

zastępca kierownika podobozu Riederloh, skazany za zabójstwa więźniów. Obszar działania: Riederloh · Kaufbeuren. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.

MorderstwaObozy pracyZagłada ŻydówZbrodnie wojenne

Ustalenia potwierdzone

Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności

Odpowiedzialność Ruhnkego obejmuje funkcję kierowniczą w podobozie oraz indywidualne zabójstwa i przemoc ustalone w postępowaniu wojskowym. Liczbę co najmniej 19 należy rozumieć jako minimum objęte rozstrzygnięciem, a nie pełny bilans podobozu. (Źródło: NARA, indeks akt procesowych, PDF s. 31, wiersze 857–864, Case 000-50-2-75; sygnatura sprawy i streszczenie zarzutów oraz dowodów)

Typ odpowiedzialności: dowódcza · bezpośrednia. Mechanizmy: dowodzenie obozem koncentracyjnym, morderstwa indywidualne, przemoc wobec więźniów obozów.

Najważniejsze zdarzenia

Bez rankingu liczby ofiar

Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.

Powojenne rozliczenie

18 kwietnia 1947 r. amerykański trybunał wojskowy skazał Ruhnkego na śmierć za udowodnione zabójstwo co najmniej 19 żydowskich więźniów. Został powieszony w Landsbergu 14 listopada 1947 r. (Źródło: Stadtarchiv Kaufbeuren, tom 14, PDF s. 321–322, wiersze 10687–10722 i przypis 268; tożsamość, funkcja w Riederloh, zeznania, wyrok i egzekucja)

Granice ustaleń

Indeks akt podaje streszczenie sprawy, a tom miejski syntetyzuje wyrok i zeznania. Bez pełnej karty personalnej nie przypisujemy Ruhnkemu szczegółowego stopnia SS. Wspomniane w przypisie archiwalne zdjęcie nie ma publicznego adresu ani zweryfikowanej licencji, dlatego profil pozostaje bez portretu. (Źródło: NARA, indeks akt procesowych, PDF s. 31, wiersze 857–864, Case 000-50-2-75; sygnatura sprawy i streszczenie zarzutów oraz dowodów)

Źródła

Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.