Hanns Elard Ludin
niemiecki poseł w Bratysławie, uczestnik uzgodnień deportacyjnych i wysłannik represyjnych żądań Rzeszy. Obszar działania: Słowacja. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Hanns Elard Ludin urodził się 10 czerwca 1905 r. we Fryburgu Bryzgowijskim. Jako SA-Obergruppenführer był posłem Rzeszy w Bratysławie od 1941 r. do wiosny 1945 r. (Źródło: Landesarchiv Baden-Württemberg, LEO-BW — biogram Hannsa E. Ludina, dane życia i chronologia 1941–1947)
- Dokument 45 edycji źródeł Instytutu Historii Najnowszej identyfikuje jego wiadomość z 4 grudnia 1941 r. do niemieckiego MSZ o zgodzie słowackiego rządu na deportację Żydów ze słowackim obywatelstwem przebywających w Rzeszy. Badanie uniwersyteckie opisuje uzgodnienie tej sprawy z premierem Vojtechem Tuką 1 grudnia. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München-Berlin — VEJ t. 13, wykaz dokumentów nr 45 i 48; Źródło: Uniwersytet w Münster — „Erinnern für die Zukunft”, s. 32)
- Według badania Słowackiej Izby Adwokackiej Ludin 31 grudnia 1944 r. osobiście przekazał słowackim władzom żądanie Rzeszy, by przywódcę oporu skazać na śmierć, a sędziów, którzy wydali łagodniejszy wyrok, osadzić w obozie koncentracyjnym. (Źródło: Słowacka Izba Adwokacka, Peter Kerecman — analiza 80. rocznicy SNP, sekcje 11–12 i s. 20)
- To samo badanie przytacza relację obrońcy, że Ludin przyznał się do wysłania w lutym 1945 r. grupy więźniów politycznych do niemieckiego obozu. Sąd Narodowy w Bratysławie skazał go 3 grudnia 1947 r. na śmierć; wyrok wykonano 9 grudnia. (Źródło: Słowacka Izba Adwokacka, Peter Kerecman — analiza 80. rocznicy SNP, sekcje 11–12 i s. 20; Źródło: Landesarchiv Baden-Württemberg, LEO-BW — biogram Hannsa E. Ludina, dane życia i chronologia 1941–1947)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Udokumentowane są jego własne działania dyplomatyczne w polityce deportacyjnej oraz osobiste przekazanie żądań represyjnych. Nie oznacza to, że osobiście zarządził każdy transport ze Słowacji ani że można przypisać mu indywidualną liczbę ofiar. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München-Berlin — VEJ t. 13, wykaz dokumentów nr 45 i 48; Źródło: Słowacka Izba Adwokacka, Peter Kerecman — analiza 80. rocznicy SNP, sekcje 11–12 i s. 20; Źródło: Departament Stanu USA — FRUS 1945, Europa IV, dokument 518, ustęp 4; Źródło: Uniwersytet w Münster — „Erinnern für die Zukunft”, s. 32)
Typ odpowiedzialności: dyplomatyczna · administracyjna. Mechanizmy: deportacje Żydów ze Słowacji, deportacja ludności do obozów.
Najważniejsze zdarzenia
- 4 grudnia 1941 — poinformował niemieckie MSZ o zgodzie rządu słowackiego na deportację Żydów ze słowackim obywatelstwem przebywających w Rzeszy. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München-Berlin — VEJ t. 13, wykaz dokumentów nr 45 i 48)
- 31 grudnia 1944 — przekazał słowackim władzom demarche Rzeszy dotyczące kary śmierci dla przywódcy oporu i uwięzienia sędziów. (Źródło: Słowacka Izba Adwokacka, Peter Kerecman — analiza 80. rocznicy SNP, sekcje 11–12 i s. 20)
- 3 i 9 grudnia 1947 — wyrok śmierci Sądu Narodowego w Bratysławie i wykonanie kary. (Źródło: Słowacka Izba Adwokacka, Peter Kerecman — analiza 80. rocznicy SNP, sekcje 11–12 i s. 20; Źródło: Landesarchiv Baden-Württemberg, LEO-BW — biogram Hannsa E. Ludina, dane życia i chronologia 1941–1947)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Po wydaniu władzom czechosłowackim Ludin stanął przed Sądem Narodowym w Bratysławie. Został skazany na śmierć 3 grudnia 1947 r. i stracony 9 grudnia 1947 r. (Źródło: Landesarchiv Baden-Württemberg, LEO-BW — biogram Hannsa E. Ludina, dane życia i chronologia 1941–1947; Źródło: Słowacka Izba Adwokacka, Peter Kerecman — analiza 80. rocznicy SNP, sekcje 11–12 i s. 20)
Granice ustaleń
Relację o jego przyznaniu się do deportacji więźniów politycznych znamy z późniejszego wspomnienia obrońcy cytowanego w badaniu, nie z pełnego tekstu wyroku. To samo badanie przytacza wypowiedź przewodniczącego składu sugerującą uprzedzenie; profil nie traktuje każdego zarzutu z 1945 r. jako osobnego ustalenia sądu. Nie ustalono praw do portretu. (Źródło: Słowacka Izba Adwokacka, Peter Kerecman — analiza 80. rocznicy SNP, sekcje 11–12 i s. 20; Źródło: Departament Stanu USA — FRUS 1945, Europa IV, dokument 518, ustęp 4)
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.