Elisabeth Volkenrath
główna nadzorczyni w Auschwitz i Bergen-Belsen. Obszar działania: okupowana Polska · Niemcy. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Elisabeth Volkenrath urodziła się 5 września 1919 r. w Schönau. Od marca 1942 r. służyła jako nadzorczyni w Auschwitz, a jesienią 1944 r. została Oberaufseherin. (Źródło: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau — “Chain of command”, biogram Elisabeth Volkenrath)
- W 1945 r. przeniesiono ją do Bergen-Belsen, gdzie jako Oberaufseherin rozdzielała zadania podległym nadzorczyniom. (Źródło: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau — “Chain of command”, biogram Elisabeth Volkenrath)
- W raporcie z procesu odnotowano zeznania byłych więźniarek o biciu przez Volkenrath oraz o jej udziale w selekcjach w Auschwitz; Volkenrath zaprzeczała selekcjom i ograniczała swoje przyznanie do policzkowania. (Źródło: United Nations War Crimes Commission / Law Library of Congress — Law Reports, vol. II, printed pp. 38–39, 47–50, 57, 126 and 138 (PDF pp. 51–52, 60–63, 70, 139 and 151))
- Brytyjski trybunał wojskowy skazał ją na śmierć przez powieszenie; wyrok wykonano 13 grudnia 1945 r. w Hameln. (Źródło: United Nations War Crimes Commission / Law Library of Congress — Law Reports, vol. II, printed pp. 38–39, 47–50, 57, 126 and 138 (PDF pp. 51–52, 60–63, 70, 139 and 151); Źródło: Gedenkstätte Bergen-Belsen — chronology and section “The Prosecution of the Perpetrators”)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Odpowiedzialność Volkenrath jest przedstawiona przez jej stanowiska w hierarchii obozowej, indywidualizujące zeznania przytoczone w raporcie oraz prawomocny wynik procesu. Profil odróżnia zarzuty i zeznania od tego, co można stwierdzić samym wyrokiem. (Źródło: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau — “Chain of command”, biogram Elisabeth Volkenrath; Źródło: United Nations War Crimes Commission / Law Library of Congress — Law Reports, vol. II, printed pp. 38–39, 47–50, 57, 126 and 138 (PDF pp. 51–52, 60–63, 70, 139 and 151))
Typ odpowiedzialności: nadzorcza · wykonawcza. Mechanizmy: przemoc wobec więźniów obozów, selekcje obozowe.
Najważniejsze zdarzenia
- marzec 1942 – rozpoczęcie służby w Auschwitz (Źródło: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau — “Chain of command”, biogram Elisabeth Volkenrath)
- jesień 1944 – objęcie funkcji Oberaufseherin (Źródło: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau — “Chain of command”, biogram Elisabeth Volkenrath)
- 17 listopada 1945 – kara śmierci w pierwszym procesie załogi Belsen (Źródło: United Nations War Crimes Commission / Law Library of Congress — Law Reports, vol. II, printed pp. 38–39, 47–50, 57, 126 and 138 (PDF pp. 51–52, 60–63, 70, 139 and 151))
- 13 grudnia 1945 – wykonanie wyroku w Hameln (Źródło: United Nations War Crimes Commission / Law Library of Congress — Law Reports, vol. II, printed pp. 38–39, 47–50, 57, 126 and 138 (PDF pp. 51–52, 60–63, 70, 139 and 151); Źródło: Gedenkstätte Bergen-Belsen — chronology and section “The Prosecution of the Perpetrators”)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Brytyjski Trybunał Wojskowy uznał Volkenrath winną w pierwszym procesie załogi Bergen-Belsen i skazał ją na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonano 13 grudnia 1945 r. w Hameln. (Źródło: United Nations War Crimes Commission / Law Library of Congress — Law Reports, vol. II, printed pp. 38–39, 47–50, 57, 126 and 138 (PDF pp. 51–52, 60–63, 70, 139 and 151); Źródło: Gedenkstätte Bergen-Belsen — chronology and section “The Prosecution of the Perpetrators”)
Granice ustaleń
Raport UNWCC streszcza zeznania świadków, stanowisko obrony i mowę oskarżenia; nie należy przedstawiać każdego przytoczonego zarzutu jako osobnego ustalenia sądu ani przypisywać Volkenrath wszystkich zbrodni personelu obu obozów. (Źródło: United Nations War Crimes Commission / Law Library of Congress — Law Reports, vol. II, printed pp. 38–39, 47–50, 57, 126 and 138 (PDF pp. 51–52, 60–63, 70, 139 and 151))
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.