Waldemar Klingelhöfer
dowódca Vorkommando Moskau w Einsatzgruppe B. Obszar działania: Smoleńsk · okupowany ZSRR. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Urodzony 4 kwietnia 1900 r. w Moskwie Klingelhöfer był oficerem SD i Einsatzgruppe B. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- Trybunał oparł ustalenia m.in. na jego własnym oświadczeniu, że osobiście zastrzelił trzydziestu Żydów, którzy opuścili getto bez zezwolenia. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- 10 kwietnia 1948 r. otrzymał karę śmierci; 31 stycznia 1951 r. zamieniono ją na dożywocie, a 12 grudnia 1956 r. wyszedł warunkowo. Zmarł w Villingen 18 stycznia 1977 r. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Profil nie przypisuje Klingelhöferowi całego bilansu ofiar Einsatzgruppe B; wyodrębnia czyn przyznany w jego oświadczeniu i rolę dowódczą. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Typ odpowiedzialności: dowódcza · bezpośredni udział · operacyjna. Mechanizmy: masowe egzekucje, raportowanie operacyjne.
Najważniejsze zdarzenia
- W 1941 r. kierował Vorkommando Moskau w strukturze Einsatzgruppe B. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- W 1948 r. proces Einsatzgruppen uznał jego odpowiedzialność dowódczą i bezpośredni udział w egzekucji. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
10 kwietnia 1948 r. otrzymał karę śmierci; 31 stycznia 1951 r. zamieniono ją na dożywocie, a 12 grudnia 1956 r. wyszedł warunkowo. Zmarł w Villingen 18 stycznia 1977 r. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Granice ustaleń
Nie odnaleziono bezpiecznie licencjonowanego portretu do publikacji; profil pozostaje bez wizerunku do czasu odrębnej weryfikacji praw. Dokładna liczba ofiar jego oddziału nie jest tu ustalana. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.