Otto Lätsch
Lagerführer podobozu Auschwitz Gleiwitz IV. Obszar działania: Gleiwitz IV, Auschwitz. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Otto Lätsch urodził się 26 listopada 1905 r. w Lichtenbergu na Dolnym Śląsku i zmarł 24 stycznia 1948 r. w Krakowie. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- Jako SS-Unterscharführer był najpierw członkiem załogi Monowitz, a następnie Lagerführerem podobozu Gleiwitz IV, gdzie kierował selekcjami chorych i wyczerpanych więźniów do komór gazowych. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- Najwyższy Trybunał Narodowy ustalił jego udział w maltretowaniu i rozstrzeliwaniu więźniów oraz odpowiedzialność za podpalenie rewiru podczas ewakuacji; skazał go 22 grudnia 1947 r. na śmierć. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Profil opisuje dowódcze decyzje Lätscha, selekcje do zagłady i bezpośrednią przemoc ustalone w wyroku, nie przypisując mu automatycznie wszystkich zbrodni popełnionych w Gleiwitz IV. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Typ odpowiedzialności: dowódcza · selekcje do zagłady · bezpośrednia przemoc wobec więźniów. Mechanizmy: dowodzenie obozem koncentracyjnym, selekcje więźniów kierowanych na śmierć, egzekucje obozowe, przemoc wobec więźniów obozów.
Najważniejsze zdarzenia
- Od czerwca do października 1944 r. był Lagerführerem Gleiwitz IV, a później pełnił funkcję Rapportführera i zajmował się zaopatrzeniem. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- Podczas ewakuacji w styczniu 1945 r. nakazał podpalenie rewiru z pozostawionymi chorymi i uczestniczył w przemocy wobec próbujących się ratować. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Najwyższy Trybunał Narodowy skazał go 22 grudnia 1947 r. na śmierć; wyrok wykonano w Krakowie 24 stycznia 1948 r. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Granice ustaleń
Źródło sądowe i Muzeum Auschwitz różnią się co do liczby osób, które przeżyły podpalenie rewiru; profil nie podaje tej liczby. Nie znaleziono portretu z jednoznacznie udokumentowanymi prawami do publikacji. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy; Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.