Julius Ludolf
kierownik podobozów Mauthausen, funkcjonariusz Waffen-SS. Obszar działania: Loiblpass, Großraming i Melk. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Jako SS-Untersturmführer kierował kolejno podobozami Mauthausen w Loiblpass, Großraming i Melk. (Źródło: National Archives and Records Administration, przewodnik po aktach procesów Mauthausen, s. 130, 154, 167; Źródło: Mauthausen Memorial, „Jahrbuch 2016”, s. 28 i przyp. 92 na s. 40; Źródło: Centrum Historii Współczesnej Melk, broszura „Concentration Camp Melk”, s. 19)
- Analiza akt procesu opisuje, że zabijał więźniów uderzeniami oraz wydawał rozkazy zabijania zastrzykami i przez powieszenie. (Źródło: Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes, Florian Freund, „Der Dachauer Mauthausenprozess”, s. 57–58, 63–64)
- Amerykański sąd wojskowy uznał go 13 maja 1946 r. za winnego i skazał na śmierć; wyrok wykonano w Landsbergu 28 maja 1947 r. (Źródło: Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes, Florian Freund, „Der Dachauer Mauthausenprozess”, s. 57–58, 63–64; Źródło: Miejsce Pamięci Melk, „Prosecution”, akapity o Juliusie Ludolphie; Źródło: Jewish Virtual Library, zestawienie procesu Mauthausen-Gusen, wynik dotyczący Juliusa Ludolfa)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Jego odpowiedzialność wynika zarówno z kierowania trzema podobozami, jak i z indywidualnych czynów oraz rozkazów opisanych w materiale procesowym; nie opiera się wyłącznie na członkostwie w załodze. (Źródło: National Archives and Records Administration, przewodnik po aktach procesów Mauthausen, s. 130, 154, 167; Źródło: Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes, Florian Freund, „Der Dachauer Mauthausenprozess”, s. 57–58, 63–64)
Typ odpowiedzialności: odpowiedzialność dowódcza · bezpośredni udział · rozkazodawcza. Mechanizmy: komendantura obozu, przemoc wobec więźniów obozów, morderstwa indywidualne, egzekucje obozowe.
Najważniejsze zdarzenia
- Pełnił funkcję Lagerführera w podobozach Loiblpass, Großraming i Melk. (Źródło: National Archives and Records Administration, przewodnik po aktach procesów Mauthausen, s. 130, 154, 167; Źródło: Mauthausen Memorial, „Jahrbuch 2016”, s. 28 i przyp. 92 na s. 40; Źródło: Centrum Historii Współczesnej Melk, broszura „Concentration Camp Melk”, s. 19)
- W procesie wykazano jego bezpośrednią przemoc oraz rozkazy zabijania więźniów. (Źródło: Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes, Florian Freund, „Der Dachauer Mauthausenprozess”, s. 57–58, 63–64)
- 13 maja 1946 r. został skazany na śmierć; 28 maja 1947 r. został stracony w Landsbergu. (Źródło: Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes, Florian Freund, „Der Dachauer Mauthausenprozess”, s. 57–58, 63–64; Źródło: Miejsce Pamięci Melk, „Prosecution”, akapity o Juliusie Ludolphie; Źródło: Jewish Virtual Library, zestawienie procesu Mauthausen-Gusen, wynik dotyczący Juliusa Ludolfa)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
W głównym procesie Mauthausen przed amerykańskim sądem wojskowym w Dachau uznano go 13 maja 1946 r. za winnego, skazano na śmierć przez powieszenie i stracono 28 maja 1947 r. w Landsbergu am Lech. (Źródło: Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes, Florian Freund, „Der Dachauer Mauthausenprozess”, s. 57–58, 63–64; Źródło: Miejsce Pamięci Melk, „Prosecution”, akapity o Juliusie Ludolphie; Źródło: Jewish Virtual Library, zestawienie procesu Mauthausen-Gusen, wynik dotyczący Juliusa Ludolfa)
Granice ustaleń
Archiwalna karta personalna SS przywołana przez Mauthausen Memorial podaje 28 marca 1893 r., podczas gdy rekord kandydata i Wikipedia podają 26 marca 1893 r.; profil przyjmuje datę archiwalną i jawnie odnotowuje rozbieżność. NARA i DÖW podają stopień Untersturmführera, a Centrum Historii Współczesnej Melk Obersturmführera, dlatego pole stopnia zachowuje informację o rozbieżności. Nie przypisujemy mu odrębnej liczby ofiar. Nie wybrano portretu, ponieważ nie zweryfikowano praw do ponownego wykorzystania konkretnego pliku. (Źródło: Mauthausen Memorial, „Jahrbuch 2016”, s. 28 i przyp. 92 na s. 40; Źródło: National Archives and Records Administration, przewodnik po aktach procesów Mauthausen, s. 130, 154, 167; Źródło: Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes, Florian Freund, „Der Dachauer Mauthausenprozess”, s. 57–58, 63–64; Źródło: Centrum Historii Współczesnej Melk, broszura „Concentration Camp Melk”, s. 19)
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.