Johann-Georg Richert
generał Wehrmachtu, dowódca dywizji bezpieczeństwa. Obszar działania: okupowana Białoruś. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Richert dowodził 286. Dywizją Bezpieczeństwa podczas operacji przeciwpartyzanckich na okupowanej Białorusi, a następnie 35. Dywizją Piechoty. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta)
- W cytowanym zeznaniu przyznał, że trzy operacje jego dywizji spowodowały śmierć około 900 cywilów; wymienił też spalenie budynku z kobietami i dziećmi w Periku oraz rozstrzelanie około 100 cywilów po ataku partyzanckim. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta; Źródło: Stadtarchiv Karlsruhe / Stadtgeschichte Karlsruhe, René Rohrkamp, „Ozarichi 1944”, druk s. 23–27 / PDF s. 12–14, zwłaszcza narada 11 marca 1944 r. oraz budowa i ochrona obozów przez 35. Dywizję)
- 11 marca 1944 r. uczestniczył w naradzie o deportacjach pod Ozariczami; jego 35. Dywizja otrzymała zadanie budowy i ochrony jednego z prowizorycznych obozów. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta; Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Manfred Zeidler, „Der Minsker Kriegsverbrecherprozeß vom Januar 1946”, druk s. 231–233 / PDF s. 19–22, przypis 85)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Odpowiedzialność Richerta wynika zarówno z jego własnego udokumentowanego zeznania, jak i z dowódczej roli w operacji ozarickiej; źródła nie pozwalają jednak przypisać mu osobistego wykonawstwa każdego zabójstwa. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta; Źródło: Stadtarchiv Karlsruhe / Stadtgeschichte Karlsruhe, René Rohrkamp, „Ozarichi 1944”, druk s. 23–27 / PDF s. 12–14, zwłaszcza narada 11 marca 1944 r. oraz budowa i ochrona obozów przez 35. Dywizję; Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Manfred Zeidler, „Der Minsker Kriegsverbrecherprozeß vom Januar 1946”, druk s. 231–233 / PDF s. 19–22, przypis 85)
Typ odpowiedzialności: odpowiedzialność dowódcza · operacyjna. Mechanizmy: represje odwetowe i egzekucje, deportacja ludności do obozów.
Najważniejsze zdarzenia
- W latach 1942–1943 dowodził 286. Dywizją Bezpieczeństwa na okupowanej Białorusi. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta)
- 11 marca 1944 r. wziął udział w naradzie planującej deportacje ludności pod Ozaricze. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta; Źródło: Stadtarchiv Karlsruhe / Stadtgeschichte Karlsruhe, René Rohrkamp, „Ozarichi 1944”, druk s. 23–27 / PDF s. 12–14, zwłaszcza narada 11 marca 1944 r. oraz budowa i ochrona obozów przez 35. Dywizję)
- 29 stycznia 1946 r. został skazany na śmierć w Mińsku; wyrok wykonano 30 stycznia. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta; Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Manfred Zeidler, „Der Minsker Kriegsverbrecherprozeß vom Januar 1946”, druk s. 231–233 / PDF s. 19–22, przypis 85)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Radziecki trybunał wojskowy w Mińsku skazał go na śmierć. Proces miał poważne ograniczenia proceduralne i charakter propagandowy; dlatego opis czynów wspiera także niezależne opracowanie archiwalne dotyczące Ozaricz. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta; Źródło: Stadtarchiv Karlsruhe / Stadtgeschichte Karlsruhe, René Rohrkamp, „Ozarichi 1944”, druk s. 23–27 / PDF s. 12–14, zwłaszcza narada 11 marca 1944 r. oraz budowa i ochrona obozów przez 35. Dywizję; Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Manfred Zeidler, „Der Minsker Kriegsverbrecherprozeß vom Januar 1946”, druk s. 231–233 / PDF s. 19–22, przypis 85)
Granice ustaleń
Nie przypisujemy Richertowi każdej śmierci w strefie działań podległych dywizji ani dokładnej liczby ofiar wyłącznie jego osoby. Nie wybrano portretu, ponieważ nie zweryfikowano praw do konkretnego pliku. (Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Andreas Hilger, „Sowjetische Justiz und Kriegsverbrechen”, druk s. 477–478 / PDF s. 130–131, zwłaszcza przypis 95 i cytowane zeznanie Richerta; Źródło: Stadtarchiv Karlsruhe / Stadtgeschichte Karlsruhe, René Rohrkamp, „Ozarichi 1944”, druk s. 23–27 / PDF s. 12–14, zwłaszcza narada 11 marca 1944 r. oraz budowa i ochrona obozów przez 35. Dywizję; Źródło: Institut für Zeitgeschichte München–Berlin, Manfred Zeidler, „Der Minsker Kriegsverbrecherprozeß vom Januar 1946”, druk s. 231–233 / PDF s. 19–22, przypis 85)
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.