Heinrich Josten
oficer SS przy areszcie obozowym i kompanii wartowniczej KL Auschwitz. Obszar działania: Auschwitz. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Heinrich Josten urodził się 11 grudnia 1893 r. w Malmedy i został oficerem SS. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- Od 24 czerwca 1940 r. służył w Auschwitz; w 1945 r. dowodził także podobozem Boelcke-Kaserne. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- Sąd uznał jego udział w selekcjach, egzekucjach przy bloku 11 i przemocy wobec więźniów; stracono go 24 stycznia 1948 r. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Profil przypisuje Jostenowi wyłącznie funkcje i czyny indywidualnie wskazane w materiale procesowym, nie każdą zbrodnię kompanii wartowniczej ani całego kompleksu Auschwitz. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Typ odpowiedzialności: obozowa kierownicza · udział w selekcjach · udział w egzekucjach. Mechanizmy: selekcje obozowe, blok 11 w KL Auschwitz, administracja i dyscyplina obozowa.
Najważniejsze zdarzenia
- 24 czerwca 1940 r. rozpoczął służbę w KL Auschwitz, gdzie kierował m.in. aresztem obozowym i kompanią wartowniczą. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
- W grudniu 1947 r. Najwyższy Trybunał Narodowy skazał go na śmierć. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Najwyższy Trybunał Narodowy skazał go na śmierć; po odmowie ułaskawienia wyrok wykonano 24 stycznia 1948 r. w Krakowie. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Granice ustaleń
Nie ustalamy osobnej liczby ofiar i nie rozszerzamy ustaleń sądu na zdarzenia niewymienione w źródłach. Nie znaleziono portretu z jednoznacznie potwierdzonymi prawami do publikacji. (Źródło: wskazany zapis instytucjonalny lub sądowy)
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.