Adolf Ott

kara śmierci 1948; zamieniona na dożywocie; później zwolniony1904–1973fala 10

dowódca Sonderkommando 7b w Einsatzgruppe B. Obszar działania: południowa Rosja i Ukraina · okupowany ZSRR. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.

EinsatzgruppenMasowe egzekucjeZagłada Żydów

Ustalenia potwierdzone

Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności

Odpowiedzialność Otta wynika z dowodzenia jednostką dokonującą egzekucji oraz z jego własnych przyznań dotyczących kryterium wyboru ofiar. Profil nie przenosi na niego automatycznie każdej zbrodni całej Einsatzgruppe B. (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott; Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Sections “The Indictment and Charges,” “The Trial,” and “Verdicts”)

Typ odpowiedzialności: dowódcza · wykonawcza. Mechanizmy: masowe egzekucje.

Najważniejsze zdarzenia

Bez rankingu liczby ofiar

Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.

Powojenne rozliczenie

W procesie Einsatzgruppen w Norymberdze Ott został skazany na śmierć. Kara została następnie zamieniona na dożywotnie więzienie, a polityka łaski doprowadziła do jego zwolnienia w latach pięćdziesiątych. (Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Sections “The Indictment and Charges,” “The Trial,” and “Verdicts”; Źródło: Journal of Genocide Research / Taylor & Francis, pp. 183–185 and sentencing/clemency discussion)

Granice ustaleń

Liczba co najmniej dwudziestu ofiar pochodzi z własnego oszacowania Otta przytoczonego w wyroku i nie jest pełnym bilansem Sonderkommando 7b. Źródła nie pozwalają przypisać mu osobistego udziału w każdej egzekucji jednostki. (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott; Źródło: Journal of Genocide Research / Taylor & Francis, pp. 183–185 and sentencing/clemency discussion)

Źródła

Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.