Adolf Ott
dowódca Sonderkommando 7b w Einsatzgruppe B. Obszar działania: południowa Rosja i Ukraina · okupowany ZSRR. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Adolf Ott urodził się 29 grudnia 1904 r. w Waidhaus. W lutym lub marcu 1942 r. objął dowództwo Sonderkommando 7b i sprawował je przez co najmniej dziesięć miesięcy. (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott)
- W procesie przyznał, że jego oddział rozstrzeliwał Żydów także bez zarzutu działalności partyzanckiej; oszacował, że co najmniej dwadzieścia osób zabito wyłącznie dlatego, że były Żydami. (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott)
- Amerykański Trybunał Wojskowy uznał go za winnego zbrodni przeciwko ludzkości, zbrodni wojennych i członkostwa w organizacji przestępczej. (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott; Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Sections “The Indictment and Charges,” “The Trial,” and “Verdicts”)
- 10 kwietnia 1948 r. skazano go na śmierć. W ramach powojennej polityki łaski karę zamieniono na dożywotnie pozbawienie wolności; później został zwolniony. (Źródło: Journal of Genocide Research / Taylor & Francis, pp. 183–185 and sentencing/clemency discussion)
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Odpowiedzialność Otta wynika z dowodzenia jednostką dokonującą egzekucji oraz z jego własnych przyznań dotyczących kryterium wyboru ofiar. Profil nie przenosi na niego automatycznie każdej zbrodni całej Einsatzgruppe B. (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott; Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Sections “The Indictment and Charges,” “The Trial,” and “Verdicts”)
Typ odpowiedzialności: dowódcza · wykonawcza. Mechanizmy: masowe egzekucje.
Najważniejsze zdarzenia
- luty–marzec 1942 – objęcie dowództwa Sonderkommando 7b (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott)
- 1942 – egzekucje Żydów opisane w jego zeznaniach i ustaleniach trybunału (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott)
- 10 kwietnia 1948 – kara śmierci w procesie Einsatzgruppen (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott; Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Sections “The Indictment and Charges,” “The Trial,” and “Verdicts”)
- 1951–1958 – złagodzenie kary i późniejsze zwolnienie z Landsbergu (Źródło: Journal of Genocide Research / Taylor & Francis, pp. 183–185 and sentencing/clemency discussion)
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
W procesie Einsatzgruppen w Norymberdze Ott został skazany na śmierć. Kara została następnie zamieniona na dożywotnie więzienie, a polityka łaski doprowadziła do jego zwolnienia w latach pięćdziesiątych. (Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Sections “The Indictment and Charges,” “The Trial,” and “Verdicts”; Źródło: Journal of Genocide Research / Taylor & Francis, pp. 183–185 and sentencing/clemency discussion)
Granice ustaleń
Liczba co najmniej dwudziestu ofiar pochodzi z własnego oszacowania Otta przytoczonego w wyroku i nie jest pełnym bilansem Sonderkommando 7b. Źródła nie pozwalają przypisać mu osobistego udziału w każdej egzekucji jednostki. (Źródło: Harvard Law School Library — Nuremberg Trials Project, HLSL seq. 6852–6857; trial transcript pp. 6853–6858, findings concerning Adolf Ott; Źródło: Journal of Genocide Research / Taylor & Francis, pp. 183–185 and sentencing/clemency discussion)
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.