Dziennik publikacji
Tego dnia do archiwum dodano 20 kompletnych profili w pięciu wersjach językowych.
członek sztabu komendantury KL Ravensbrück
Brytyjski sąd wojskowy uznał jego odpowiedzialność za rozstrzeliwanie więźniów, w tym osłabionych ludzi podczas marszu śmierci w kwietniu 1945 r. 15 lipca 1948 r. skazano go na śmierć; wyrok wykonano 17 września 1948 r. w Hameln.
minister-prezydent Wolnego Państwa Brunszwik
Władze miejskie opisują jego rządy jako brutalny system czystek, nalotów, aresztowań i tortur przeciwników politycznych. W 1950 r. skazano go na dożywocie za zbrodnie przeciw ludzkości; po uchyleniu wyroku w 1952 r. otrzymał 15 lat i został zwolniony w 1957 r.
kierowca w KL Auschwitz
Najwyższy Trybunał Narodowy rozpatrywał jego służbę jako część działalności załogi Auschwitz; dostępne źródła nie przypisują mu w tym profilu odrębnego zabójstwa. 22 grudnia 1947 r. skazano go na 5 lat więzienia; wyszedł na wolność w 1952 r.
generał piechoty Wehrmachtu i dowódca korpusu
Trybunał uznał go za winnego przekazania i wykonania zbrodniczego rozkazu komisarzy oraz bezprawnego kierowania ludności do pracy przymusowej. W 1948 r. uznano go za winnego w punktach 3 i 4 i skazano na 10 lat; zwolniono go w 1951 r.
szef Organizacji Zagranicznej NSDAP
Jako Gauleiter organizował aparat partyjny dla członków NSDAP za granicą; profil nie przypisuje mu zarzutów, od których został uniewinniony. W Procesie Ministerstw przyznał się do świadomego członkostwa w zbrodniczej SS, otrzymał 5 lat i został zwolniony w grudniu 1949 r.
komendant podobozu Bullenhuser Damm
Źródła miejsca pamięci stwierdzają jego udział w zamordowaniu 20 żydowskich dzieci i dorosłych więźniów w Bullenhuser Damm w kwietniu 1945 r. W 1946 r. brytyjski sąd wojskowy skazał go na śmierć; został stracony 11 października 1946 r.
Arbeitsführer i Rapportführer w KL Dachau
Sąd uwzględnił jego udział w egzekucjach, znęcanie się nad więźniami oraz zastrzelenie więźnia podczas ewakuacji obozu. 13 grudnia 1945 r. skazano go na śmierć; wyrok wykonano 29 maja 1946 r. w Landsbergu.
dowódca Sipo i SD w Genui
Brał udział w przygotowaniu i przeprowadzeniu egzekucji 59 więźniów na przełęczy Turchino w maju 1944 r. W 1999 r. skazano go zaocznie we Włoszech na dożywocie; niemiecki wyrok 7 lat z 2002 r. BGH uchylił w 2004 r. i zakończył postępowanie.
kierownik zakładu Texled przy KL Ravensbrück
Źródła procesowe dokumentują bicie więźniarek, rozkazy przemocy oraz sporządzanie list kobiet kierowanych do Uckermark. W listopadzie 1947 r. brytyjski sąd skazał go na śmierć; został stracony 26 lutego 1948 r. w Hameln.
kierujący sanitariusz SS w KL Buchenwald
W procesie zarzucono mu udział w zabijaniu chorych więźniów zastrzykami; sąd uznał jego pomoc i udział w funkcjonowaniu zbrodniczego systemu obozu. 14 sierpnia 1947 r. skazano go na śmierć; wyrok wykonano 26 listopada 1948 r. w Landsbergu.
naczelny lekarz obozowy KL Dachau
Sąd uwzględnił śmiertelne zastrzyki podane więźniarkom, przygotowanie zabicia chorych więźniów i udział w egzekucjach. 13 grudnia 1945 r. skazano go na śmierć; wyrok wykonano 29 maja 1946 r. w Landsbergu.
szef sztabu 6. Armii Pancernej SS
Zapis procesu odnotowuje, że jako szef sztabu przygotował rozkaz dzienny podpisany przez Seppa Dietricha; oskarżenie wiązało ten dokument z wezwaniem do walki bez humanitarnych zahamowań i nieprzejmowania się jeńcami. Amerykański sąd wojskowy uznał go za winnego i 16 lipca 1946 r. skazał na 10 lat więzienia.
Rapportführer w podobozie Mettenheim I kompleksu Mühldorf
Amerykański przegląd wyroku uznał za wykazane, że jako Rapportführer osobiście bił więźniów, a część ofiar zmarła wskutek pobić. Amerykański sąd wojskowy uznał go za winnego i 23 września 1947 r. skazał na śmierć; wyrok wykonano 7 czerwca 1951 r.
lekarz Luftwaffe i inicjator doświadczeń nad szczepionkami przeciw tyfusowi na więźniach
Wyrok w procesie lekarzy przywołał jego wniosek z 13 grudnia 1943 r. o dostarczenie więźniów do prób szczepionek przeciw tyfusowi i uznał go za sprawcę lub pomocnika, który zlecał, wspierał i świadomie uczestniczył w planach niekonsensualnych doświadczeń; RKI stwierdza ponadto, że sam inicjował takie doświadczenia. Amerykański Trybunał Wojskowy I uznał go za winnego w punktach II i III i w sierpniu 1947 r. skazał na dożywotnie więzienie.
redaktor naczelny „Das Schwarze Korps” i dowódca propagandy Waffen-SS
Współtworzył scenariusz antysemickiego filmu „Der ewige Jude”, redagował pismo oparte na nagonce i donosach oraz kierował aparatem, który zapewniał Waffen-SS nieproporcjonalnie rozległy i gloryfikujący przekaz, rozwijając także działania wojny psychologicznej. Były to orzeczenia denazyfikacyjne, nie wyrok za zbrodnie wojenne: w 1950 r. berlińska izba uznała go za głównego winowajcę i wymierzyła 10 lat pozbawienia wolności; późniejsze postępowania nałożyły kary pieniężne.
oficer SD-Ausland odpowiedzialny za dostarczenie materiałów wybuchowych do zamachów na paryskie synagogi
Francuskie Ministerstwo Armii podaje, że dostarczył materiały wybuchowe użyte przez Mouvement social révolutionnaire do wysadzenia siedmiu synagog w Paryżu w nocy z 2 na 3 października 1941 r. Po umorzeniu postępowania w Marsylii paryski sąd wojskowy skazał go 20 kwietnia 1950 r. za udział w zamachach na rok więzienia albo grzywnę 6 000 franków.
kierownik komanda więźniarskiego w kamieniołomie Wiener Graben w KL Mauthausen
Wojskowa rewizja wyroku odnotowała zeznania, że codziennie bił więźniów pejczem i kijami, kopał ich do utraty przytomności, wpędzał w linię strażników oraz polecał zrzucać ludzi ze ściany kamieniołomu; osobiście nadzorował zepchnięcie trzech radzieckich jeńców wojennych. Amerykański sąd wojskowy w głównym procesie Mauthausen uznał go za winnego i skazał na śmierć; rewizja zaleciła zatwierdzenie wyroku.
lekarz kontraktowy w KL Flossenbürg
Sądowy przegląd sprawy przypisał mu wybieranie chorych więźniów do zabicia zastrzykami fenolu lub Evipanu oraz udział w nieuzasadnionych operacjach i zaniedbywaniu pacjentów. Amerykański sąd wojskowy uznał go za winnego i skazał na śmierć; organ rewizyjny uznał winę za udowodnioną, nie zalecił łaski, a Schmitza stracono 26 listopada 1948 r.
szef Urzędu A V i zastępca szefa Grupy Urzędów A WVHA
Trybunał ustalił, że znał niewolniczy charakter pracy więźniów i odgrywał istotną rolę w administracyjnym utrzymywaniu tego systemu; odrębnie w 1963 r. skazano go za pomocnictwo w zabójstwie Franza Bläsnera podczas czystki z 1934 r. W procesie Pohla otrzymał 25 lat więzienia, po kontroli 20 lat, a następnie 15 lat; zwolniono go w marcu 1954 r. W 1963 r. sąd w Monachium wymierzył mu 3 lata więzienia za pomocnictwo w zabójstwie.
referent medycyny lotniczej w służbie medycznej Luftwaffe
Trybunał ustalił jego przestępczy udział w planowaniu eksperymentów z wodą morską w KL Dachau, podczas których więźniowie byli poddawani brutalnemu traktowaniu, bólowi i cierpieniu. Trybunał uznał go za winnego w punktach dotyczących zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości i 20 sierpnia 1947 r. skazał na 20 lat więzienia; karę zmniejszono do 10 lat, a w listopadzie 1952 r. został zwolniony.