Karl Heinrich Klaustermeyer
funkcjonariusz referatu do spraw żydowskich KdS Warszawa, dokonujący kontroli i zabójstw w getcie. Obszar działania: Warszawa · getto warszawskie. Profil opisuje funkcję i sprawczość bez rankingu liczby ofiar.
Ustalenia potwierdzone
- Wyrok LG Bielefeld ustala, że od jesieni 1941 do lutego 1943 roku Klaustermeyer należał do referatu żydowskiego KdS Warszawa i prowadził kontrole w getcie.
- Akt oskarżenia obejmował dwadzieścia pojedynczych zabójstw żydowskich mężczyzn, kobiet i dzieci; po postępowaniu dowodowym sąd uznał za udowodnione dziewięć samodzielnych morderstw.
- 4 lutego 1965 roku został skazany za każde z dziewięciu morderstw na dożywotnie ciężkie więzienie, a od pozostałych zarzutów uniewinniony; Bundesgerichtshof utrzymał wyrok 30 lipca 1965 roku.
- Był aresztowany od 26 stycznia 1961 roku. Po około piętnastu latach został w kwietniu 1976 roku zwolniony z powodu terminalnej choroby i zmarł w tym samym miesiącu.
Znaczenie w łańcuchu odpowiedzialności
Klaustermeyer pozwala pokazać morderczą samowolę terenowego funkcjonariusza referatu żydowskiego, a zarazem rygor konieczny przy korzystaniu z procesu: dziewięć czynów dowiedzionych, jedenaście objętych uniewinnieniem. Kontekst Grossaktion i powstania nie zastępuje ustaleń o konkretnych zabójstwach.
Typ odpowiedzialności: bezpośrednia wykonawcza · policyjna · egzekucyjna. Mechanizmy: morderstwa indywidualne, terror policyjny.
Najważniejsze zdarzenia
- służba w referacie żydowskim KdS Warszawa od jesieni 1941 roku
- patrole i zabójstwa w getcie warszawskim w latach 1941–1943
- aresztowanie 26 stycznia 1961 roku
- wyrok dziewięciu kar dożywocia 4 lutego 1965 roku
- zwolnienie z powodu choroby i śmierć w kwietniu 1976 roku
Krąg opisuje poziom władzy, funkcję i sprawczość. Odpowiedzialność wielu osób może dotyczyć tego samego łańcucha zbrodni, dlatego danych o ofiarach nie sumuje się między profilami.
Powojenne rozliczenie
Aresztowany 26 stycznia 1961 roku, został 4 lutego 1965 roku skazany przez LG Bielefeld za dziewięć morderstw na dziewięć kar dożywotniego ciężkiego więzienia. Wyrok stał się prawomocny po decyzji BGH z 30 lipca 1965 roku. Zwolniono go 8 kwietnia 1976 roku z powodu zaawansowanej choroby nowotworowej; zmarł 21 kwietnia.
Granice ustaleń
Nie wolno zamieniać dwudziestu zarzuconych zabójstw na liczbę czynów dowiedzionych: prawomocne skazanie obejmuje dziewięć, a w pozostałym zakresie zapadło uniewinnienie. Materiał fotograficzny i obecność przy akcjach nie dowodzą samodzielnie dodatkowych zbrodni. Dokładna data zdrowotnego zwolnienia pochodzi z późniejszej literatury, nie z samego wyroku z 1965 roku.
Źródła
Źródła dobrano tak, aby łączyć dokumentację instytucjonalną lub procesową z niezależnym opracowaniem.